Her Sabah Yeni Bir Macera

İpleriniz kimin elinde?

Her sabah uyandığınızda, zorunlu olarak gidecek yerleriniz olduğunu düşünüyor musunuz?

Akşam olunca eve kaçta geleceğinizi biliyor musunuz?

 

Eve gelirken, geliş yolunu düşünüyor musunuz yoksa kendiliğinden yol sizi götürüyor mu varış noktasına?

Bir hayatınız var mı, yoksa basit bir görevi mi yerine getiriyorsunuz?

Siz yok olduğunuzda yerinizin doldurulamaz olduğunu düşünüyor musunuz?

Ego nedir?

Egoya gerek duyuyor  musunuz? 

Ego size dost mu düşman mı?

Korku hissettiğinizde korkunun sebebi ve korkunun üzerine gidince gerçekleşecek durumları düşünebiliyor musunuz objektif olarak?

Bu dünyada tek bir şeye sahip olsaydınız o ne olurdu?

Değiştirmek istediğiniz bir özelliğiniz varsa bu nedir?

Varlığına kendiniz de inandığınız halde; başkalarından duyunca rahatsız olduğunuz ve reddedip savunmaya geçtiğiniz özellikleriniz var mı?

Başarısızlık durumunda suçlayacağınız kimseler ve bahaneler var mı?

Ne istediğinizi biliyor musunuz?

Dev bir karınca olmadığınızı ispatlayabilir misiniz?

Oyunun ardını görebilecek kadar uyanık mısınız?

Oyunun ardını görebilecek kadar uyanık mısınız? Oyunun farkında mısınız? Oyun deyince ne düşünüyorsunuz? 

İlişkiler mi?

Kariyeriniz mi?

Eğlence mi?

İçsel dünyanız mı?

Kadınları tavlamak mı?

Kendini geliştirmek mi?

Oyunun ardını gören kişiler gerçekten var mı peki?

Hangimiz oyunu dışarıdan tamamen görebiliriz ki? Ayrıca dışarıdan gördüğümüz oyunun bir parçası olmadığımızı kim garantileyebilir? Belki dışarıdan bir seyircinin seyrettiği ve farkında olmadan oyuna dahil olduğu komplike bir oyundur bu? 

Herkesten farklı olan neden delidir? Herkes mi haklıdır deli mi?

Resmin genelini görmek önemlidir. Peki resmin geneline bakan kişiyi de resimle beraber resmetmek mümkün değil midir? 

Paradoks nedir?

Gördüğünüz gibi, soracak çok soru var, ama cevap çok az. Bir çocuğun aklıyla düşünmek bazen faydalıdır. Zihni açık tutar. Gözümüzün önünde olup da gözden kaçırdığımız şeylerin farkında varmamızda yardımcı olur. Resmin dışından bakmamıza, hatta o resmi çizmemize yardımcı olur.

Dünyada bulunma sebebimiz benim hep ilgimi çeken bir konu olmuştur. Neden varız, nereye gidiyoruz, gerçek bir imtihan mı yoksa bir gereklilik mi? Daha büyük bir şeyin küçük ve zavallı bir parçası mıyız? Ne kadar kendimizi geliştirirsek geliştirelim, ne kadar büyürsek büyüyelim, hep daha büyük bir şeyin gelişmiş bir parçası olarak mı kalacağız? Bu konularda düşünmek ve yorum yapmak hoşuma gider. Muhabbetlerimde bunlardan bahsetmek, ilginç sorular ve önerilerle diyaloğu süslemeyi severim. İlgi çekmek için değil, beynimi canlı tuttuğu için severim. 

Siz de düşünün. Bu dünyada yeriniz ne? Büyük bir şeyin küçük bir parçası mısınız tıpkı insan vücudundaki faydalı bir hücre gibi. Hatta onun da ötesi bir atom gibi. Bunun farkına vardığınızda sadece sizin değil, diğer insanların da aynı durumda olduğunu göreceksiniz. Herkes bir oyunun parçası. Belki başka bir şeydir bu. Bir tür etkinliktir, festivaldir ya da ucubelerden oluşan bir sirk gösterisidir. Bilimsel bir çalışma alanı da olabilir. Bilmiyorum. Bilmediğim için de oyun diyorum. Kurallar belli. Doğarsın, yaşarsın, kazanırsın, kaybedersin, eğlenirsin, üzülürsün, çoğalacak kadar uzun yaşarsan kendinden bir parçayı dünyaya getirirsin ve mirasını ona bırakıp göçüp gidersin. Senin bir parçan senin yerine dünyada yaşamaya devam eder. Yani yaşayanlar, ölenlerin bir parçasıdır. Hepimiz basit bir sıvıydık, değiştik. Bu oyunda kazananlar vardır, kaybedenler vardır. Ama kısa süreli. Bir kere başarıp bir daha rahat etmek söz konusu değil. Bir kere ölürsen, oyun biter. Yedek jeton yoktur. O zaman bu oyunu gerçekten oynamalı mıyız? Cevabım evet. Hem de öyle güzel oynamalıyız ki, yaşlandığımızda yaşadığımız tek pişmanlık; dünyanın bize yetersiz olduğunu düşünüp yanlış yere gönderildiğimizi düşünmek olsun. Oyunu oynayın. Ancak kurallarıyla değil. Kuralları çiğneyin. Hile yapın. Bu dünyada en önemli varlık sizsiniz çünkü yok olduktan sonra kimse size ne olacağını bilmiyor. Kimse sizi umursamıyor. 

Her sabah kalktığınızda kendinize hatırlatın. Bir oyunun içinde olduğunuzu söyleyin kendinize. Ve dursanız da aktif olsanız da, saçmalasanız da günün birinde ölüp gideceğinize inanın. Tehlikeden kaçmak, stressiz yaşamak, korkudan uzak durmak, heyecanlanmamak sizin hayatınızı en fazla 40 yıl daha uzatır. Boşuna geçen, çoğunluğu sıkıcı ve zamanın geçip gitmesini dilediğiniz 40 yıl. Bir daha dünyaya gelseydim çok farklı bir yerde çok farklı bir şekilde doğmak isterdim diye yakındığınız 40 yıl. Pişmanlığın kelime anlamını çok iyi öğrendiğiniz, bütün damarlarınızda pişmanlık aktığı; kendinizden nefret ettiğiniz bir 40 yıl. Gençliğinizden, hatalarınızdan, kararlarınızdan nefret ettiğiniz 40 yıl. Ve yaşlandığınızda, arkanıza bakmak istemeyeceğiniz 40 yıl.

Karar verme zamanı. Boşa geçen, hayallerinizi yaşamadığınız, sizi siz yapan değerleri yaşamadan, başkalarının istediği gibi yaşayıp gideceğiniz bir 40 yıl mı istiyorsunuz yoksa korku, heyecan, adrenalin, zevk, acı gibi bütün duyguları; sizi canlı hissettiren bütün duyguları yaşadığınız bir 10 yıl mı? 

Ya da 5 yıl, hatta bir gün. Öyle bir gün yaşarsınız ki; onu hatırlarsınız ama hayatınızdaki 20 yılı hatırlayamazsınız. 

Size 3 gün önce ne yaptın dediğimde eğer 3 gün öncesini hatırlamıyorsanız bu sizin salak olduğunuzu göstermez. Balık hafızasıyla alakası yok. Bu sizin 3 gün önce yaşamadığınızı gösterir. 3 gün önce ölüydünüz. Size 12 Ocak 2013’te nerdeydiniz dediğimde eğer o günü hatırlamıyorssanız, o gün sizin öldüğünüzü gösterir. Ve o günden sonra hatırladığınız bir gün varsa, o güne kadar ölü olup; o gün canlandığınızı, sonra tekrar öldüğünüzü gösterir.

5 yıl fazladan yaşamak için 10 yıl boyunca günde 2 saat koşabilirsiniz. Salatalıkla beslenebilirsiniz. Ama bu 10 yılla alakalı hiç yoğun bir şey hatırlamıyorsanız, zaten 10 yıl kayıpla başlıyorsunuz demektir hayata. 5 yılın da nasıl geçeceği aşağı yukarı belli.

Şu anda hepiniz erkek çocuklarısınız. Belki bir kaç tane de meraklı kız çocuğu vardır bilmiyorum. Ama genelinin erkek çocuğu. Yetişkin erkekleri göremiyorum burada. Hatta büyük konuşmak gerekirse; dünya üzerinde çok fazla yetişkin erkek göremiyorum. Evet varlar, ancak nadirler. Benim çevremde yok denecek kadar az. Genelde 40-50 yaşına gelip halen büyüyemeyen erkekleri görebiliyorum. Hayattaki amacına ulaşamadığı için amacının ne olduğunu unutmuş, dünyayı başkaları için yaşamaya başlamış, ana rolden yan role çekilmiş yaşlı çocuklar. 

Bizim Türk’ler için söylenen çok yaygın bir şey vardır. Savaştan asla kaçmazlar, ölüme gözü kapalı giderler diye. Evet, bu doğru. Çünkü kimse hayatını doğru düzgün yaşamıyor. Dünyadan alınan bir zevk yoksa ölüm pek de mantıksız bir seçenek gelmez. Ayrıca savaş insanın erkekliğini doruklarda yaşadığı bir durumdur. Ölmek ve öldürmek... Geçici süreliğine kendi hayatının kontrolünü ele almak. Amaçların uğruna hayatta kalmaya çalışmak ve önüne çıkan bütün engelleri ezip geçmek hiç düşünmeden. Yarını düşünmemek. Savaş budur işte. Erkeklik duygularımızı sonuna kadar yaşayacağımız bir olgu. Uğruna ölmeye değer. 

Erkek olmak macera içinde olmayı gerektirir. Köpek balıkları gibi; hareketsizlik öldürür erkekleri. Herhangi bir kıraathaneye gidin. Orada göreceksiniz ölmüş erkekleri. Bu duruma düşmemek için sürekli hareket halinde olmalı bir erkek. Her günü ayrı bir macera olarak yaşamalı. Şimdi şunları sorabilirsiniz: 

Katılabileceğim bir savaş yok.

Macera deyince aklıma dünya turu geliyor. Bunu karşılayacak param yok.

Sabah 8 akşam 5 çalışıyorum. Maceraya vakit yok.

Haklısınız... O kadar çok bahane var ki önünüzde. Ancak bu bahaneler 30 yıl sonra pişmanlığınız olacak. Sadece kişisel ihtiyaçlarınız için bugünü yaşamak, sadece hayatta kalmak ileride yaşanacak pişmanlığın belirtileridir.

Sabah 7de kalkıp, kahvaltı etmeden evden çıkıp her zamanki pastaneden poğaça aldıktan sonra her zamanki yolu kullanarak işe gitmek ve akşam 5 olmasını beklemek sonra 6da eve gelip haberleri izleyerek geceyi yapıp uyumak sıradanlığın belirtisidir. Pişmanlığın habercisidir. 

Sıradan olmak istiyorsanız, rutine bağlayın. Devam edin. Rahatlık bölgesi sizi rahatsız etmez. Kendi yatağınızda yatmak güvenlidir. Ama başka yataklarda yatmanın verdiği heyecanı da bu hayattan beklemeyin. Sıradan olmak istiyorsanız sıradan olun. Sizin kararınız. Ancak bir şeylerden rahatsızsanız da bunun sebebini iyi düşünün. Depresyon bir şeylerden memnun olmama durumudur. Sıkılmak bir şeylerin eksikliğidir. Ne zaman depresif ve sıkılgan hissederseniz kendinize sorun: Ne istiyorum, ben kimim, ne olmalıyım, kiminle olmalıyım, şu anda ne yapmalıyım... Bu soruları sorun ve alacağınız cevabı uygulayın. Ne olursa olsun. Bahaneniz ne kadar mantıklı olursa olsun. Ucunda ölüm gözükmüyorsa biraz risk alın. 

Macera konusuna da tekrar dönmek istiyorum. Evet, bu devirde maceraya bilerek atılmak biraz masraflı olabiliyor. Ancak ulaşılması kolay bir macera daha var. Hem de hemen kapınızın önünde. Etrafınızda, bakış açınız içerisinde. Kadınlar... Kadınlar bu dünyadaki en ucuz ve ulaşılması kolay maceralardır. Hangi kadından ne tür macera çıkacağını asla tahmin edemezsiniz. Hayatınız bir anda bambaşka bir boyutla kesişebilir. Tıpkı Adem ve Havva gibi. Önce hayatınız bir kadınla kesişir, size çekici ama tehlikeli bir teklifle gelir; siz de bunu kabul edersiniz ve bambaşka bir dünyada yeni bir maceraya başlarsınız. Ve bu hiç eskimez. Her kadınla farklı maceralar yaşamaya başlarsınız ve sonunda; maceranın kendisi olursunuz.